Archief
Column juni
De kaasschaaf en de botte bijl
Het lijkt
wel de titel van een sprookje. Meteen slaan uw creatieve hersencellen op hol! Gaat het
over twee boeven, waarvan de één een slinkse kruimeldief is en de ander een
knaap die met bruut geweld een kluis ramt?
In de woelige zee van
bezuinigingsplannen die om ons heen ruist, verzinken soms je gedachten. Als
verantwoordelijk burger denk je mee. Er moet toch iets gebeuren? Op kleine en
grote schaal. Ik betrap me er op dat ik bij een bezoek aan een groot kantoorpand
meteen rondkijk en al na vijf minuten denk ik: die twee daar doen niks, sloom
schermpje kijken. Kunnen makkelijk weg. Ik krijg een kopje koffie. Na tien
minuten: Wilt u nog een kopje? Natuurlijk niet, en zeker geen koekjes. Die
glazenwasser die daar aan de gevel hangt, had best een maand kunnen overslaan en
als je ziet wat die cateraar naar de kantine brengt … Een boterham met
tevredenheid zou in dit moeilijk tijdsgewricht gepaster zijn.
Rij ik over een
industrieterrein dan denk ik: Moet dat allemaal? Er staan toch in de dorpen en
steden genoeg oude of afgedankte gebouwen leeg, die goedkoop te huur zijn? In de
hal van het bedrijf waar ik zijn moest, kan gemakkelijk een compleet ander
bedrijf gevestigd worden. Goed betalende huurders! Die directeur kan in zijn
kamer makkelijk volledig wonen. Een paar schotjes erin en vrouw en kinderen
kunnen zo onderdak gebracht worden.
Leuk werk, zo met de kaasschaaf en de botte
bijl door je bezorgde ogen rondkijken. Geen enkele opticien die op de gedachte
gekomen is bezuinigingsbrillen te slijpen. Lijkt me gouden handel. Zet je die
op, dan zie je duidelijk wat weg kan, te duur is, overbodige luxe.
Als u dit leest moet er nog gestemd worden. De voorstellen voor bezuiniging zijn allemaal binnen. Als je die naast elkaar legt en tegen elkaar wegstreept, gebeurt er feitelijk niets. Het ligt er dus maar aan of de kaasschaafpartij of de bottebijlpartij aan de macht komt. In het buitenland kennen ze onze kaasschaaf nauwelijks en onze buitenlandse aangetrouwde kinderen keken er de eerste keer met een lichte spot naar. Typisch Nederland. De eerstvolgende kerst hebben ze er allemaal een gekregen. Nooit meer iets over gehoord.
We zijn een zuinig volk en dat mag de wereld weten. Onze botte bijl omkleden wij met fluweel en goede wensen. Dat moet anders. Om te beginnen moet je de helft van al die plannenmakers ontslaan, want, geloof mij, ze komen allemaal met de schrik vrij als het aan hen ligt. En die 150 beslissers in die veel te luxe grote zaal die 90 % van de tijd leeg staat, die moet je het eerst aanpakken. En al die adviseurs die helpen de schaaf- en bijlplannen op te stellen, redden zichzelf ook wel. Die werken al maanden over en schrijven met de dubbele tariefspen. Daar lees je niets over.
Mijn bezuinigingsbril is goed geslepen. Mij maken ze niks meer wijs. Als je mij vraagt verzinnen ze die tekorten om te kunnen blijven, want ze zijn nodig om oplossingen te bedenken. Achterdochtig? Helemaal niet, gewoon ervaring. Ik heb Colijn nog meegemaakt, nou u weer. Die had een kaasschaaf zo groot als een enorme botte bijl. En wat erger was: hij gebruikte die ook. Dat zie ik die rekenaars van vandaag niet doen. Een beetje schaven en afbikken en dan vinden we weer een nieuwe gasbel of zo. Houd moed, zo kwaad is het allemaal nog niet. Zolang er kaas is …