Archief
Wolk
Column mei 2010
Het zijn eigenlijk heel mooie dingen, die wolken. Als je
op je rug ligt op de heide of aan het strand, kun je er uren naar kijken. Er
spelen zich heel veel ondoorzichtige gebeurtenissen af tussen de wolken.
Dierenkoppen komen en gaan, portretten van bekende mensen vervagen op de hoge
wind, werelddelen gaan moeiteloos in elkaar over.
De vulkanen van IJsland produceerden onlangs mysterieuze stofwolken,
die in de vorm van enorme bloemkolen de vliegroutes schoonveegden. Even je
macht laten zien. Even de hoogmoed van de mensheid temperen. Alles ligt plat wat
vliegen wil. Paniek alom.
Een zenuwachtige meneer in Engeland, vertelde ons een
radiobericht, vroeg zich bezorgd af, wat er nu met Hemelvaart moest gebeuren.
Dat ging natuurlijk ook niet door. Veel te gevaarlijk. Je denkt: grapje, maar
nee, de man was serieus. Stevig theologisch onderbouwd was het allemaal niet,
maar gevoelsmatig klopte het voor hem wel. De man geloofde namelijk dat Jezus
elk jaar weer geboren werd met kerst, elk jaar moest lijden en sterven, elk jaar
opstond en elk jaar ten hemel opsteeg. Dit jaar zou die wolk letterlijk roet in
het eten gooien.
Niet te geloven
Je wilt echt niet geloven wat mensen allemaal willen geloven. In de bijbel komen trouwens meer hemelvaarten voor. Van Mozes wordt aangenomen dat hij gewoon weggenomen is. De oude profeet Elia stierf niet gewoon, maar steeg ten hemel in een vurige wagen met vurige paarden. Zo nu en dan neemt God mensen gewoon weg, ze worden vrijgesteld van de gewone gang van zaken. Trouwens: alleen mannen overkomt het. Van vrouwen lees je het nooit.Soms staat er wel bij: de achterblijvers keken omhoog, maar een wolk nam de hemelvaarder weg. Ik vind dat een prima toevoeging. De wolken onttrekken veel aan ons oog. Het gordijn gaat dicht. Niets mee te maken, daar beneden. Je moet een mysterie ook een mysterie durven te laten. Dat moet zo’n vreemde meneer met zijn herhalingstheorie toch ook begrijpen. Als het voor jou belangrijk was, had je er wel bericht over gekregen, zei een wijs mens in mijn familie altijd en zo is dat. Benen op de grond, vliegtuigen aan de grond, een gegronde reden om bescheiden te blijven.